Yol bizi bu defa Batı Karadeniz'in şirin balıkçı kasabası olan Kıyıköy'e götürüyor. Hava güneşli, 15-16 derece civarında. Saat dokuz buçukta evden çıkıp Buke'ye atladım. Benzini ve lastik havalarını tamamlayıp FSM köprüsüne doğru gaz açtım. Didem'i, baba evinden, Sinanoba'dan alıp Kumburgaz'dan tekrar TEM'e çıktım. Çerkezköy sapağında TEM'den ayrıldık. Saray'a  bölünmüş yoldan rahatça ulaştıktan sonra sağa Kıyıköy yoluna saptık. Ve işte o zaman Buke kişnemeye başladı, ne de olsa yolunu bulmuştu.

Saray - Kıyıköy arası  manzaralı bir orman yolu. Yer yer bozulsa da asfalt kalitesi fena değil. Buke içinse kaymak gibi diyebilirim. Mevsimden olsa gerek trafik yoğunluğu da düşüktü.  Tepemde güneş, altımda Buke, arkamda Didem, kulağımda sevdiğim melodiler tatlı tatlı virajları dönerken keyfim gıcırdı.

Kıyıköy'e 9-10 km kala sağ tarafta Kastro Milli Parkı tabelasını görünce durdum. Kocaman bir kamyon yolu kapamıştı. Orman işçileri kamyona ağaç yüklüyordu. Sonra küçük bir tabela gözüme ilişti: Yol yapımı çalışmaları nedeniyle yol trafiğe kapalıdır. 3km ötedeki yolu kullanın.

Ben bir taraftan takometremi, diğer taraftan da sağda görmem gereken tabelayı kolluyordum. Ve bir virajın ardından Kastro tabelasını görüp sağa saptım. Çakıllı, mıcırlı toprak bir orman yoluna girdim. Buke'nin keyfi tavan yaptı. Sıkıcı otobandan sonra Trakya'nın tek doğal yaşlı Karaçam orman alanı olan Kastro Ormanında, toprak yolda gitmek ona ilaç gibi geldi. Ben de vizörümü aralayıp mis gibi havayı içime çekip oksijen sarhoşu oldum.

Bir kaç kilometre sonra bizi bir lagün gölü karşıladı. Manzara için Buke'yi sağa çektim. Şansa çektiğim yerde böğürtlenler varmış. Didem sevinç içinde böğürtlenlerin arasına daldı. Bana da böğürtlen güzelini fotoğraflamak düştü. Hadi hakkını yemeyeyim bir kaç böğürtlen de benim kursağıma gitti.

Yörede bu şekilde derelerin önlerinin kesilmesi sonucu oluşturulmuş irili ufaklı bir çok lagün gölü var. İyi ki yol yapım çalışması varmış yoksa diğer yoldan gitsek bu gölü, manzarayı ve böğürtlenleri kaçıracakmışız.

Bu şirin lagün gölünü arkamızda bırakıp tırmanışa geçtik. Sonra da inişe... Bir yerde diğer yol ile birleştik ve tekrar asfaltta yol almaya başladık ama toprak yoldan beter delik deşik bir asfalatta. Her halde yol yapım çalışmaları sonunda burayı yamarlar. Yenilerler demiyorum çünkü dandik bir yama yapılıp geçiliyor. Sonra ilk karda o atıyor, delik daha da büyüyor. Neyse biz hikayemize geri dönelim.

Ve işte meşhur Kastro Plajı'ndayız. Motoru yörenin yegane tesisinin önüne çektim. Bana biraz İğneada Plajı'nı hatırlattı ama bu daha kısa. Tesisin hemen yanından, Bahçeköy Deresi Karadeniz'e dökülüyor. Su bisikletlerinden anladığım kadarıyla içlere doğru güzel bir manzara var. Aslında vakit olsa bunlardan biri ile derenin yukarılarına pedal çevirmek isterdim. Bu yönüyle de Ağva havası var. Tabi esas Ağva tadını Kıyıköy'de bulacağımı o an bilmiyordum.

Bu arada tesisin içinde oynayan enikler bizi görünce teker teker telin altından sürünüp yanımıza geldiler. Beşi birden Didem'in etrafını çevreledi. o kadar şirinlerdi ki... Ah ah köpek özlemim depreşti birden.

İnternetten edindiğim bilgilere göre bu plaj yazları hınca hınç dolu oluyormuş. Biz en güzel mevsimde geziyorduk. Ne sıcak ne soğuk, ağaçların dallarında rengarenk yapraklar, iki balıkçı olta ile balık tutuyor, sessizlik, dinginlik... İstanbul'u çok sevsem de arada böyle kaçamaklar ruhumu dinlendiriyor.  Plajda biraz daha vakit geçirip Buke'nin yanına dönüyoruz.

Geldiğimiz toprak yoldan geri dönüp tekrar asfalt ile buluşuyoruz. Yaklaşık 6-7 km sonra Kıyıköy'ü yukardan gördük. Doğal, şirin bir liman ve çevresine serpiştirilmiş evler. Yazının başında da dediğim gibi küçük bir balıkçı kasabası. Kasabaya tarihi kapısından girip bölgeyi keşfe çıktık.

Biraz da ansiklopedik bilgi:

Kıyıköy

Burası Kırklareli'nin Vize ilçesine bağlı, tarihi ilkçağa değin uzanan bir balıkçı beldesidir. İstanbul'a 164 km, il merkezine 92 km, ilçe merkezi Vize'ye ise 38 km uzaklıkta yer alır. Belde, tarihi varlıkları, Istrancalar'ın bağrından kopup gelen akarsularının yeşile bezediği zengin doğası, ancak bir yürüyüş mesafesi kadar uzaklıkta falezler oluşturan girintili çıkıntılı kıyıları arasında keşfetmeye hazır koyları, hele ki Karadeniz'in ve akarsularının sunduğu lezzetli balıklarıyla tatilcilerin gözdesi olmuştur.

M.Ö. 500'lü yılların ilk çeyreğinde Pers İmparatoru Darius'un kudretli orduları önünde Anadolu'dan Balkanlar'a doğru kaçan Lidya'lılarca yerleşim olarak kurulduğu düşünülmektedir. Tarih içerisinde Traklar, Persler, İskitler, Medler, Ceneviz kolonileri gibi birçok medeniyeti gören Kıyıköy daima önemli olagelmiştir.

Trakya'nın iç kesimlerinden antik Diyonisos Şarap Yolu üzerinden manda arabaları ile Kıyıköy limanına amforalar içinde taşınan şaraplar, buradan Avrupa limanlarına aktarılırdı. Bu yönüyle ticari bir önemi de olan Kıyıköy, Helen geleneğinden gelen pagan-panayırlarının da sosyal ve ticari yaşamına izler kattığı bir yerleşim olmuştur.

Kaynak: www.trakyagezi.com

Kıyıköy'ü değişik noktalardan fotoğrafladım. Hava biraz kapadıysa da güzel kareler yakaladım. Manzaranın tadını çıkardıktan sonra acıkan karınlarımız için Köşk Restaurant'ın yolunu tuttuk.

Köşk Restaurant şirin, salaş bir balık lokantası. Ahşap yapının önündeki terasında üç masa var. İçerde ise 11,12 masanın yanında gürül gürül yanan bir şömine... Hava çok güzel olduğundan Didem ile dışarıda oturmayı tercih ettik. Gerek soğuk mezeler gerek ara sıcak olarak yediğimiz kalmar tava ve karides güveç çok başarılıydı. Balıklar zaten günlük. Biz orada otururken yanaşan teknelerden yukarıya el arabalarıyla balıklar geliyordu. Balık tercihimizi çinekoptan yana kullandık. En güzel mevsimi ne de olsa ve hata yapmadığımızı dilimiz de onayladı: Balıklar da çok güzeldi. Lokantanın sahiplerinden Hakan Bey  bizimle yakından ilgilendi. Hatta onun da bir fotoğrafını çektim şöminenin başında. Bize küçük kızının fotoğraflarını gösterdi. Dediğine göre bir fotoğraf grubu yöreye gelmişler ve uzun uğraşlardan sonra çekmişler. Çok de şeker Allah bağışlasın. Ve son olarak Selçuk duymasın fırında sıcak helva geldi. Şimdi duyar, irmik helvası gibi aşerer adam. Çayları ise içerde gürül gürül yanan şöminenin başında içtik.

Karnımızı doyduktan sonra Kıyıköy'ü gezmeye devam ettik. Önce limana inip balıktan dönen tekneleri, kasa kasa balıkların teknelerden indirilişini seyrettik. Limanın sağ tarafı bir nevi balık hali/pazarı. Frigo kamyonetler bu dükkanların önüne yanaşıp buzlanmış balıkları alıp gidiyorlar. Fenere kadar gidip biraz fotoğraf çektikten sonra yeniden Bukefalos'un yanına döndük.

Yeni rotamız kasabanın 1-2 km kadar dışındaki plajı ve Aya Nikola Manastırı. İkisine de aynı yoldan gidiliyor, sonra yol çatal oluyor. Tabela ters dönmüş, biz sağa sapıp  plaja indik. Plajın girişinde turistik tesisler var. Pabuçdere burada Karadeniz'in serin sularına kavuşuyor. Zaten manzarayı görünce hemen Ağva aklıma geldi. Kastro gibi burada da  su bisikletleri var. Ama bizde yine zaman yok. Sonbaharda gezmek iyi hoş da şu güneşin erken batması yok mu...

Plajdan geri dönüp Aya Nikola Manastırı'na gittik. Girişindeki tabelada Dünya'nın sayılı kaya manastırlarından olduğu yazılı. Peki madem öyle neden bu kadar bakımsız kalmış. Bu manzarayı görünce insanın içi acıyor. Ben artık bunları yazmaktan sıkıldım. Bu tarihi manastırın önünde bakımsız, kılıksız bir adam gelenlerden para koparmaya çalışıyor. Hani tek başıma gezen bir kadın olsam içeri girmeye korkarım bu adamı görünce.

Gözlerden uzak, kendi ürettikleriyle geçinen keşişlerin yanısıra şifa aryanların, Dünya nimetlerinden uzaklaşarak çile doldurmak isteyen inanç sahiplerinin de uğradığı önemli bir sığınaktı Aya Nikola manastırı. Tüm bu derin arka plana rağmen, şimdilerde korumasız bakımsız kaderine terkedilen manastır turizm içinde değer bulacağı zamanı beklemektedir.

Kaynak: www.trakyagezi.com

Ve Kıyıköy bitti. Keşke biraz daha vakit olsaydı da Didem ile şu pedallılarla derenin içlerini keşfedebilseydim. Eminim çok güzel kareler yakalardım. Neyse buraya bir daha gelmek için sebebimiz olsun bu da. Dönüş yolunda bir de sürprizle karşılaştık. Vize yolu devrilen ağaçlar nedeniyle kapanmıştı. Jandarma yolu kesmiş, işçiler ağaçları kaldırmak için çalışıyorlardı. 10 dakika sürmedi yol açıldı.

Rahat ama güneşin alçalmasından ötürü serin bir yolculuktan sonra Mimaroba'ya vardık. Didem'i indirip evime doğru gaz açtım. Trafik yoğundu ama Buke değerli artçımı da indirmiş olmanın verdiği rahatlıkla kendi yolunu açmasını iyi biliyor. Eve geldiğimde takometreden 403 rakamını okudum. Kasım Ayı için oldukça güzel bir seyahat olmuştu. Bu arada yeni kaskımın içine Shure ES 320 kulaklıklarımı takmış ve canım yanmadan yolculuğu tamamlamıştım.