Ne zamandır Yenişehir İmren Kasabı'ndaki köfteler beni çağırıyordu.  Alp'e "Al Çağla'yı da gel. Hem bak, Çağla da benim gibi köfte severmiş" dedim. Hafta içi yoğun kulisle Çağla'yı ikna ettik: Yol kısa, bol mola, motor bahane, köfteler şahane... 

Buke'nin  bu yolculukta bir de misafiri var: Hillside'tan sevgili eğitmenimiz Didem.  Parkur kolay olduğundan  fazla yorulmadan manzaralı yolların keyfini çıkaracak.

Bu yöreye geçtiğimiz senelerde motorla bir kaç kere gittiğimden, yeri geldiğinde önceki gezilerden alıntılar yapacağım.  O yüzden bu gezi yazısını aşağıdaki gezi yazıları ile paralel okumanızı tavsiye ediyorum. Böylece gezdiğimiz yerlerle ilgili ansiklopedik bilgiye de ulaşabilirsiniz.

İlgili yol hikayeleri: Cumalıkızık-İznik, İznik-Bilecik ve Mudanya .

Sabah Didem yolluk kurabiyeleri! ile beraber bana geldi. Onu Buke için hazırladık: Tuğrul'un motosiklet montu, yedek kaskım, yedek bellik, yedek eldiveler. Zaten bot giyip gelmesini söylemiştim. Bir pantolon eksiği vardı. Onda yok diye ben de pantolon giymedim ki hatırlayayım, ona göre kişneteyim Buke'yi.

Biraz güvenlik diyelim ve araya bu paragrafı sıkıştıralım: Artçısına kask vermeyen ama kendisi kask takan motorculara gıcık oluyorum. Kasksız arkaya yolcu zaten alınmaz da alacaksan o zaman kaskını ona vereceksin. Sen de ona göre kullanacaksın. Motora yeni başlayan ya da başlayacak olanlara şöyle bir tavsiyem olacak: Mesafe kısa da olsa (bana evimin 300 metre yakınında araba çarpmıştı) motorda en azından kask, eldiven ve sağlam bir bot giymelisiniz. Sonuçta kaporta sizsiniz. Allah göstermesin düştüğünüz zaman yerle ilk temas noktalarınız kafanız, elleriniz ve ayaklarınız. O yüzden bu üçlü kritik. Duydun mu Çağla'cım. Eldiven ve bot :).

Dönelim yol hikayemize. Suadiye Beyaz Fırın'da, bugün vereceğimiz sınırsız molalardan ilkini verdik. Alp ve Çağla'nın da bize katılmasıyla ekip tamamlandı. Güzel bir kahvaltıdan sonra Pendik'e doğru gaz açtık.

Yalova'da feribottan  inip Orhangazi üzerinden göl yoluna bağlandık. İznik gölünü seviyorum: Zeytinliklerin arasında tatlı virajlı geniş bir yol. Bir tarafınızda göl diğer tarafınızda bağ, bahçe, yer yer orman. Sevimli köylerin içine girip çıkıyorsunuz.

İznik'e gelince  motorla hızlı bir sahil turu attık. Bu arada Didem beni durdurup bir elma bahçesine daldı, tabi peşinden Çağla da.  Göz hakkı neyin gibi cümleler kurup beni kandırmaya çalıştılarsa da ben izin almadığım için pek oralı olmadım. Tekrar motorlara atlayıp, Göl Kapı'dan geçip merkeze ulaştık. Buke park yerini hatırlamışçasına daha önceki gezide Onat ve Tahir'le motorları bıraktığımız yere gitti.

Bu tarihi şehri dolaşırken beni ilk şaşırtan Ayasofya Müzesi oldu. İyice elden geçirmişler,  yıkık minareyi ve olmayan çatıyı onarmışlar.

Pencerelere  cam takmışlar. Geçen gezinin fotoğraflarına bakınca oldukça kuvvetli bir resterasyon geçirdiğini gördüm. Umarım aslına uygun yapmışlardır. En son Trabzon'daki Sümela Manastırı faciasını sitenin takipçileri hatırlayacaktır.

Ayasofya'dan sonra şehrin sokaklarında gezinmeye devam ediyoruz. Kızlara söz verdiğimiz gibi Süleyman Paşa Medresesine girip onları çini ve seramik dükkanlarını gezmeye yolluyoruz. Biz de Alp ile avluda çay, soda, kahve şeklinde takılıyoruz. Biraz fotoğraf, biraz HaTiCe... Gerçi 3G buralara daha gelmemiş.

Sırada İznik'in kalbi diyebileceğim Yeşil Camii ve günümüzde İznik Müzesi olarak hizmet veren Nilüfer Hatun İmareti var. Yeşil Cami 1391, Nilüfer Hatun İmareti ise 1388 yılında açılmış. Ayasofya'nın tersine buralarda herhangi bir resterasyon çalışmasına denk gelmedim. 2007 yılında nasıl bıraktıysam aynen öylelerdi.

Yeşil Cami'den sonra Lefke Kapı'ya gidip merkeze geri dönüş yoluna girdik. Yol üstünde bir başka çini çarşısına uğradık. Biz yine Alp ile gölgeye serilip susuzluğumuzu giderdik. Kızların gelmesiyle köfte olayına geçiş yaptık.

Kalabalık gezmenin bir sonucu olarak planladığım saatte İznik'i terk edemedik. Karnım değil zil, katedral çanı gibi çalıyordu. Yenişehir'e kadar sabredemeyeceğimden, geçen İznik gezimde gidip de içeri giremediğim İmren Kasabına, nam-ı diğer Köfteci Yusuf'a, gittik. Adamlar işi büyütmüşler. Beş altı masalı salaş lokanta kocaman köfte plaza olmuş. Ayrıca bir sürü yere bayi açmışlar. Yakında İstanbul'a da gelirse şaşırmam.  Bahçede kendimize güzel bir yer bulup siparişlerimizi verdik: Piyaz, ayran ve yarım kilo İmren köfte. O da ne 5 dakika olmadan köfteler geldi. Servis çok hızlı, Berceste'yi aratmıyor. Herkes kurt gibi acıkmış olmalı ki köftelere saldırdık. On dakika sonra ikinci yarım kilomuza çatal sallıyorduk. Kızlar yavaşladıysa da Alp ve ben üçüncü yarım kiloyu sipariş etmiştik bile. Son tabakta Alp de yavaşladı ama Kayı durmaz. İsocan bunlar hızıma yavaş kalıyorlar atla gel, ben ısmarlıyorum :).

Ve son darbe: Ekmek kadayıflı kaymak. Yok yanlış yazmadım. Eğer kaymak ekmek kadayıfından büyük gelirse ben de böyle derim. Aşağıdaki fotoğraf beni doğrulayacaktır. Yemem diyenler bile tadına baktı. Yediğim en başarılı ekmek kadayıflarından biriydi. Kaymak ise ne diyeyim enfesti. Eh ikisi birleşince tam bomba. Buke ben eve koşarak döneceğim :). Bilsem daha az köfte ister bundan iki tane yerdim. Aslında İsocan olsa yine iki tane yerdim ama geri nasıl dönerdim onu bilemeyeceğim. Bırakın beni burada, siz devam edin :).

İlgilenenler için web adresini de vereyim: www.imrenizgara.com.tr 

İznik'ten, elmalarımız, hediyelik çini eşyalarımız, güzel fotoğraflar ve en önemlisi de dolu bir mideyle mutlu mesut ayrıldık. Ve işte Yenişehir yolundayız. Gerçek motor yoluna girdiğimizi Didem'e haber verdim: İniş-çıkış, viraj yönünden zengin dar bir yol  ve bakir bir doğa. Haydi bakalım sıkı tutun, viraj yapacağız .

Kısa ama eğlenceli bir seyahatten sonra Yenişehir'e girdik. Burası aynı zamanda Bursa Havalimanı'na da ev sahipliği yapıyor. Buna rağmen şehir çok gelişmiş görünmüyor. Cumhuriyet Meydanı'ndaki Yenişehir Saat Kulesi önünde durup fotoğraf çekiyorum. İnternetten aşağıdaki bilgileri buldum. Ne yazık ki kaymakamlığın ya da belediyenin internet sayfasında saat kulesiyle ilgili tatmin edici bir bilgi yok. Neden kültürel değerlerimizi pazarlayamıyoruz anlamıyorum. Turizmi sadece deniz, güneş, kum olarak görüyoruz.

Yenişehir’in merkezinde, Cumhuriyet alanının ortasında yer alan saat kulesi Kaymakam Necmettin Bey ile Belediye Reisi Mehmet Gökgöz zamanında 1935-1936 yıllarında yapılmıştır. Mimarı İnegöllü İbrahim Usta olup, saatin kadranlarını Nuri Körüstan yapmıştır.

Saat Kulesi, köşeleri pahlanmış sekizgen biçimindedir. 18 m. yüksekliğinde, kesme taştan kule beş silme ile altı bölüme ayrılmıştır. Kulenin ortasında bir balkon, en üstünde de Bursa kemerli önünde bir balkonu olan bir köşk bulunmaktadır. Bu köşkün altına da dört yana bakan saat kadranları yerleştirilmiştir.

Kaynak: www.lifeinbursa.com

Yukarıda saat kulesi ile kurduğum cümlenin aynısını burada da kuruyorum. Neden ilgili yörenin kamu web sitelerinde Şemaki Evi Müzesi'yle ilgili bilgiye ulaşamıyoruz. Kültür Bakanlığı'nın sayfasında bir şeyler çıkıyor onun da içi boş. Neyse aynı kaynaktan anlatmaya devam:

İran´lı Şemaki ailesi tarafından XVIII. yüzyılda yaptırılan bina, 1945’te Milli Eğitim Bakanlığı tarafından satın alınarak müze haline getirilmiş ve 1980 yılından sonra onarılarak ziyarete açılmıştır.

İki katlı olan yapının zemin katında taşlık, sağ tarafında mutfak ve kiler, sol tarafında iki oda bulunmaktadır. Mutfak duvarına bitişik ahşap merdivenle çıkılan üst kata çıkılmaktadır. Ahşap tavan ve tabanlı, bağdadi duvar ile yapılmış üst katta, ahşap direkli, yuvarlak kemerli bir revakla ön cepheye açılan eyvanlı bir sofa, sofaya açılan baş oda ile iki oda daha vardır.

Baş odanın tavanındaki kalem işi bezemeler, yüklük üzerinde Haliç’i tasvir eden bir manzara resmi, odalardaki kalem işleri ile bezeli ocaklar, ahşap dolaplar ve yüklükleri ile XVIII.yüzyıl sivil mimari örneklerinden biri olan müzede etnoğrafik eserler sergilenmektedir.

Kaynak: www.lifeinbursa.com

Biz evi gezerken hava epey sıcaktı ama evin içi klimalı gibi serindi. Bize bir amca eşlik ediyordu ama görevli mi yoksa fahri olarak mı bizi gezdiriyor anlayamadım. Ev ile ilgili bir kaç bilgi de o verdi. Sizin fotoğraflardan da görebileceğiniz gibi kapı ve pencereler Ortadoğu işi, kubbeli ve işlemeli. Evin kapıları biraz küçük, sanki hobbitler için yapmışlar. Bizim mihmandar amcaya göre o zamanın insanları uzunmuş (Kayı bıyık altından güler) ve odaya girerken saygıdan eğilsinler diye kapılar alçak yapılırmış (Kayı alanen güler). İnsanlar kısaymış işte. Zaten bizim milletin de boyu şu son on, on beş senede uzadı. Ekmek sever bir milletiz ya, ekmekle de ancak bu kadar uzarsın. Bence adamlar kısa ama zekiymiş: Kapıları küçük yapıp ısı izolasyonu sağlamışlar :).

Şemaki Evi'ni gezdikten sonra Yenişehir'den ayrılıyoruz. Yaptığımız istişareye göre Solöz-Gemlik-Kurşunlu üzerinden Mudanya'ya gideceğiz. Ben belki virajlı yollarda artçılarımız yorulur diye ana yolu önermiştim ama Didem ara yolları daha çok sevmiş. Eh, bu yollar hem benim hem de Buke'nin daha çok  işine gelir. Zaten sert poyraz var, içeri kaçar saklanırız rüzgardan.

Çirkin duble yoldan ayrılıp yine manzaralı, virajlı ara yollara giriyoruz. Yata kalka yol alırken Didem bana sağdaki bitkileri işaret edip Buke'yi durdurdu. Meğer böğürtlenmiş bunlar. Motordan inip böğürtlen toplamaya başladı. Bir kaç tane de bana ikram etti. Yol kenarı olduğu için teklifini kabul ettim. Gayet de lezzetliydi böğürtlenler. Ben genelde sadece manzara için dururum. Böğürtlen toplamak için durmak, bu gezide yaşadığım ilklerden biri oldu. İyi de oldu :).

Mudanya'ya akşam üstü ulaştık. Ne yazık ki Mütareke Evi kapanmıştı, gezemedik. Mudanya'nın eski yalı ve konaklarını gezip sahildeki bir çay bahçesine oturduk. Ben köftelerden mi bilmiyorum içten alev almış yanıyordum. Yonca maçından çıkmışçasına susamıştım ve ne kadar su içsem içimdeki yangını söndüremiyordum. Alp'in söylediği çayların yanında Didem'in yolluk olarak yaptığı güzel kurabiyeleri yedik. Motorda yolluk bulundurmak da benim için ilklerden biriydi.

Hava kararırken biz de saat sekizdeki feribotumuz için Güzelyalı'ya doğru yola koyulduk. Yolda arkama densizin biri düştü. Ne zevk alıyorlar motorun dibinden dibinden gitmekten anlamıyorum. Sanki önümüz boş biz çekilmiyoruz.

Feribot iskelesinde bizi bir sürpriz bekliyordu. Feribot doluymuş, yedekte sıra bekleyecekmişiz. "Yok artık, iki motora yer bulamıyor musunuz" dedim. Prosedür öyleymiş. Yerim senin prosedürünü. Çattık mı yine kraldan kralcı memura? Neyse bu sefer müdür halletti. Gidip biletleri halletti. Bizi feribota en son aldılar. Abartmıyorum 10  motor daha sığardı boş yerlere. Güzel geçen bir geziyi müdür sağolsun güzel bir şeklide noktaladık. Güneşi feribotta batırıp Yenikapı'ya doğru jetleri açtık. Ama ne motor var bu ferilerde. Arkamızda kocaman beyaz bir köpük duvarı bırakırken, Mudanya'ya hoşça kal diyorduk.

Alp feribotta ortaya güzel bir fikir attı: "Akşam herkes gezi hakkında bir paragraf yazıp Kayı'ya yollasın. O da Yol Hikayesi'nin sonuna eklesin". Tamam işte ekliyorum ben de.

Feribottan inince sahilden şahane bir İstanbul gece manzarası eşliğinde evimin yolunu tuttum.

Didem'in Gezi Notları:

Sabah tatlı bir heyecanla uyandım. Bugün motorla ilk uzun yol tecrübemi yaşayacaktım. İçimde biraz tedirginlik olsa da Kayı'ya olan güvenim (otomobilde güvenmiyorum o ayrı :)) beni rahatlatıyordu. Yalova'da feribottan indik ve işte yoldayız. İznik'e manzaralı bir yoldan ulaştık. Göl kenarındaki meyve ağaçları iştah kabartıcı bir şekilde bizi çağırıyordu. Çağla ile elma ağaçlarının arasına daldık. Kayı'ya yediremediysek de biz afiyetle elmaları mideye indirdik.

İznik umduğumdan daha güzel bir şehirmiş. Önce şehirde kültür turu yaptık sonra çini atölyelerinde alışveriş yapıp kendimiz yapamasak da çinilerin nasıl boyandığını yerinde izledik. Öğle yemeğimizi unutamayacağım. Mideye indirdiğimiz 1.5 kg köftenin üzerine, Kayı'nın kaymaklı ekmek kadayıfının da tadına baktık. Yolu İznik'e düşenler bu lezzetleri mutlaka tatsınlar. Düşmeyeler de beklesinler, bir kaynağa göre İstanbul'da da şubesi açılacakmış.

İznik Yenişehir arasında böğürtlenleri görünce Kayı'yı bir kere daha durdurdum.  Çocukluğum aklıma geldi. O zamanlar da babamı durdurur, hüpletirdim böğürtlenleri. Bu sefer Kayı da yedi böğürtlenlerden :).

Gezimizin en güzel yolundayız: Kurşunlu-Mudanya arası. Kurşunlu'da tepeleri aşıp aradan denizi gördük ve denize paralel giden, yeşille mavinin kol kola girdiği, yoldan Mudanya'ya geldik.

Mudanya sahilinde çaylar içildi, arkadaşlarıma yaptığım kurabiyeler yendi. Feribota bindiğimizde yorgunluktan koltuklara yayıldık ama hepimizin yüzünde, günün mutluluğu vardı. İstanbul'da, koca bir günün nasıl bittiğini anlayamadan, suratımda güzel bir gülümsemeyle indim motordan.

Bu güzel yolculuğu paylaştığım arkadaşlarıma teşekkür ediyorum ve tabi beni misafir eden Buke'ye de :).